Και στο βάθος ..South Stream

Ούτε η έκταση, ούτε η οργάνωση, ούτε η στόχευση, ούτε η αφορμή δεν δείχνουν αυθόρμητη αντίδραση μερικών εκατοντάδων ατόμων.
Ήταν μια μεγάλη και καλά σχεδιασμένη επιχείρηση που αναζητούσε μια αφορμή για να εκδηλωθεί και την βρήκε με τον αδικαιολόγητο θανάσιμο τραυματισμό του μαθητή.
Όμως ποιος και γιατί να κάνει κάτι τέτοιο.
Φοβάμαι. Φοβάμαι πως το ζήτημα δεν είναι απλό.
Κάποιοι ίσως έχουν λόγους να δημιουργήσουν προβλήματα.
Αν, λέω αν, κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν τη κρίση δυτικότερα στην Ευρώπη τι θα έκαναν;
Το «κακό» παιδί της περιοχής, η Ελλάδα, θα ήταν ο καλύτερος στόχος.
Συμφωνίες με τους Ρώσους, άρνηση αναγνώρισης του Κοσόβου, άρνηση συμμετοχής στο Ιράκ, βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, και πάνω απ’ όλα South Sream, South Stream!
Μας είπαν να μη προχωρήσουμε σε συμφωνία για τον αγωγό South Stream αλλά εμείς δεν συμμορφωθήκαμε.
Τα λεφτά είναι πολλά. Πάρα πολλά, και όχι μόνο αυτό είναι και το prestige. Ποιοι είσαστε εσείς που δεν συμμορφωνόσαστε;
Γι αυτό έπρεπε να «τελειώνουν».
Σκάσανε τις «κρατημένες» υποθέσεις, Βατοπέδι, Τοπλού και τα λοιπά.
Είχαν προηγηθεί τα ομόλογα και η Ζήμενς.
Δημοσιοποίησαν όλες τις κατεργαριές που είχαν γίνει. Κόλπα παλιά που γίνονταν πάντα αλλά ποτέ δεν τα μάθαινε κανείς. Δώσανε και ένα «Τσουκάτο» για ξεκάρφωμα και έγινε η δουλειά.
Έκαναν αρκετές απόπειρες με επιθέσεις ομάδων στα Εξάρχεια, στη Χ. Τρικούπη και εκεί γύρο χωρίς σημαντικό αποτέλεσμα και δεν έχασαν την ευκαιρία που έδωσε ο θερμόαιμος ειδικός φρουρός.
Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε από το μακελειό του Δεκέμβρη στην Ελλάδα;
Έχασε ο Αλέξανδρος, πολλοί έχασαν το βιός τους, άλλοι τη δουλειά τους, έχασε η κυβέρνηση οριστικά πια την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Ποιος κέρδισε; Ήδη διαφαίνεται αλλά μένει να επιβεβαιωθεί στο εγγύς μέλλον.
Αν όμως ο επόμενος πρωθυπουργός ακυρώσει τις συμφωνίες για το South Stream τότε θα ξέρουμε με σιγουριά ποιος σχεδίασε την επιχείρηση.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ

Φοβάμαι πως κάτι πολύ άσχημο και πολύ επικίνδυνο κρύβει το μακελειό στην Ινδία.
Το κακό σενάριο.
Η Ινδία τα ρίχνει στο Πακιστάν, αρχίζει εχθροπραξίες. Το Ιράν πιέζεται να πάρει θέση.
Ύστερα όποιος δεν έχει υποστηριχτεί από το Ιράν ανοίγει μέτωπο, η σύρραξη απλώνεται και ..τρέχα γύρευε ποιος βομβάρδισε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.
Είναι η "δύσκολη" περίοδος, δηλαδή αφού έχει εκλεγεί αλλά δεν έχει αναλάβει ακόμη ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος. Η περίοδος που όλοι είχαν επισημάνει ως την κρισιμότερη για τα ζητήματα που αφορούν στο Ιράν.
Εύχομαι οι σκέψεις μου να είναι λανθασμένες γιατί αν δεν είναι θα ζήσουμε "τον" εφιάλτη.
Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η είδηση που μεταδόθηκε ότι δηλαδή η επίθεση έγινε από "εισαγόμενους ισλαμιστές κομάντος". Δεν έχει σημασία αν είναι αληθινή ή όχι. Σημασία έχει ότι αυτή την εκδοχή επέλεξαν να διαδώσουν στα ΜΜΕ.
Φοβάμαι γενικευμένη σύρραξη. Ινδία κατά Πακιστάν, Πακιστάν ή Ινδία κατά Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ κατά Ιράν.
Ας είναι να μη το ζήσουμε!

ΤΑΜΕΙΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ Ή ΜΗΠΩΣ..

Δεν ειναι μόνο οι Τράπεζες και τα επιτόκια που ευθύνονται για τη συστηματική απομύζηση του εισοδήματος των πολιτών. Είναι και το τεράστιο κρατικό κόστος που επιβαρύνει τις τιμές.
Αν το κράτος, αντί να δίνει εγγυήσεις στις Τράπεζες, έδινε εγγυήσεις στον εαυτό του θα μπορούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάκαμψης της οικονομίας.
Αφού το κυριότερο πρόβλημα είναι η μείωση της ζήτησης και εξ αιτίας αυτής η αύξηση της ανεργίας, το κρατικό κόστος αποτελεί βασικό μέγεθος του προβλήματος.
Αν το κράτος μείωνε τις απαιτήσεις του η αγορά θα έπαιρνε μια πολύ σημαντική ανάσα.
Αν, για παράδειγμα, μειωνόταν κατά 10% ΦΠΑ, Δημοτικά Τέλη, τιμολόγια Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας, φόρος καυσίμων, τέλη κυκλοφορίας, φόροι αεροδρομίων, φόροι δανείων κλπ, η αγορά θα παρουσίαζε ρευστότητα και θα μπορούσε να ανακάμψει.
Αναμφίβολα, αυτή είναι η λύση, όμως κάτι τέτοιο θα μείωνε τα έσοδα του κράτους και αυτό δεν είναι πολύ καλό.
Βέβαια υπάρχουν λύσεις. Όπως ο περιορισμός των εξόδων. Με άλλα λόγια λιγότερη σπατάλη, χαμηλότερες αποδοχές προέδρων, συμβούλων, διευθυντών και μάνατζερ, κάποιοι από τους οποίους εισπράτουν περισσότερα από 1000 βασικούς μισθούς. Λιγότερα φαγοπότια και φανφάρες όπως και περιορισμός δαπανών για τις δημόσιες σχέσεις των υπουργών. Λιγότερα για μυστικά κονδύλια και για κρατική διαφήμιση.
Τέλος, οι βουλευτές θα μπορούσαν να παραιτηθούν του Δώρου Χριστουγένων υπέρ του Δημοσίου, όχι επειδή το ποσό θα είναι σημαντικό, αλλά έτσι για να δείξουν την ευαισθησία τους.
Όσο για τον μεγαλύτερο κεφαλαιοκράτη της χώρας που παραμένει με το Νόμο αφορολόγητος δεν το συζητάμε, αν πλήρωνε κανονικά φόρους η εκκλησία και τα πάσης φύσεως ιδρύματά της, είναι απόλυτα ασφαλές ότι το πρόβλημα δεν θα υπήρχε και το δημόσιο χρέος που είναι το κυριότερο πρόβλημα της οικονομίας μας θα μπορούσε να έχει εξοφληθεί.

ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Αν αυτό δεν είναι καρτέλ τότε ποιό είναι;
Όταν τα επιτόκια πέφτουν σε ολόκληρο το κόσμο. Όταν η Ευρωπαϊκή Τράπεα ρίχνει τα επιτόκια συνιστώντας στις εμπορικές τράπεες να κάνουν μειώσεις και ΟΛΕΣ οι Ελληνικές τράπεζες αντί να μειώσουν, τα ανεβάζουν τι συμβαίνει;
Προφανώς υπάρχει προσυνεννόηση.
Άρα έχουμε εναρμονισμένη συμπεριφορά, δηλαδή καρτέλ.
Τελεία και παύλα!
Όμως δεν είναι αυτό το σημαντικότερο.
Το σημαντικότερο είναι ότι ενώ το Ελληνικό Δημόσιο έχει τη δυνατότητα να δώσει εντολή στις ελεγχόμενες από αυτό τράπεζες (ΑΤΕ, ΤΤ, κλπ) να ακολουθήσουν τη λογική και να κάνουν μειώσεις επιτοκίων, ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.
Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε άμεση αντίδραση των ιδιωτικών τραπεζών καθώς ο ανταγωνισμός δεν θα τους επέτρεπε να αισχροκερδούν σε βάρος των πολιτών.
Όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε.
Με δυο λόγια.
Η κυβέρνηση είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ασυδωσία των τραπεζών.
Αν ήθελε θα το έλυνε, αλλά δεν θέλει.
Δεν θέλει για να μην χάσει τα έσοδα από τους φόρους που θα εισπράξει από τα κέρδη των τραπεζών και που είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που θα εισέπρατε από τους πολίτες, ιδιαίτερα από τους χαμηλόμισθους που είναι αφορολόγητοι ή σε μικρές φορολογικές κλίμακες.
Αυτή είναι η ουσία!

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΩ

..την νίκη του Ομπάμα ή του Μακ Κέιν.
Δεν θα πανηγυρίσω επειδή τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να αλλάξει όποιος από τους δυο κι αν εκλεγεί πρόεδρος.
Την πολιτική των ΗΠΑ δεν την καθορίζει ο πρόεδρος. Τα οικονομικά κέντρα που την καθορίζουν θα συνεχίσουν να επιβάλλουν τις επιθυμίες τους και συνεπώς τίποτα δεν θα αλλάξει.
Ας μη γελιόμαστε, χωρίς την υποστήριξή τους δεν γίνεται να κερδίσει κάποιος τις εκλογές. Τα έξοδα της προεκλογικής περιόδου είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της αλήθειας. Άραγε αυτά τα χρήματα προσφέρονται χωρίς ανταλλάγματα;
Με άλλα λόγια, ..μια από τα ίδια!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

Δυστυχώς μια οικονομική κρίση, αν είναι του μεγέθους που παρουσιάζεται, λύνεται μόνο με πόλεμο.
Ο πόλεμος μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τους ανθρώπους, όμως έχει τις παρακάτω θετικές επιπτώσεις σε μια οικονομική κρίση:
-εξανεμίζει την αξία των νομισμάτων και όλα ξαναμπαίνουν σε νέα βάση (πάντοτε υπέρ των λίγων και σε βάρος των πολλών.
-μειώνει τον αριθμό των εργαζομένων και αντιμετωπίζει την ανεργία.
-λύνει εν μέρη τα προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος.
-κουκουλώνει και εξαφανίζει τις πάσης φύσεως και μεγέθους ρεμούλες των διοικούντων.
-δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης λόγω της ανασυγκρότησης και της ανάγκης αποκατάστασης των ζημιών.
-επαναπροσδιορίζει-επαναβεβαιώνει τη θέση των ισχυρών κρατών.
-αποσύρει το ενδιαφέρον από κάθε άλλο τρέχον ζήτημα.
και πολλά ακόμη.
Το πρόβλημα είναι πως με τα σύγχρονα μέσα ένας πόλεμος δεν είναι προβλέψιμος όπως ήταν παλαιότερα και αυτό ίσως είναι η αιτία που δεν έχει αρχίσει ακόμη σε κλίμακα, καθώς σε τοπικό επίπεδο είναι σε εξέλιξη εδώ και πολλά χρόνια.

Η άλλη λύση θα ήταν η γενναία αύξηση των μισθών των εργαζομένων, ακόμη και με πληθωριστικό χρήμα, κάτι που θα αναθέρμανε την αγορά και θα μπορούσε να διορθώσει την κατάσταση.
Κάτι τέτοιο όμως ούτε που θέλουν να το σκέπτονται οι κρατούντες. Όσο δυναμώνουν οι
πολλοί, τόσο αδυνατίζουν οι λίγοι. Γι αυτό άλλωστε αποφάσισαν να "στηρίξουν" με τα δισεκατομμύρια του κοσμάκη της Τράπεζες.

Συνεπώς,
...αν η κρίση δεν είναι "φούσκα" ή ακόμη και δικαιολογία για να εξαπολυθεί το από καιρό συζητούμενο χτύπημα στο Ιράν, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

ΑΠΟΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ…

Το ζήτημα είναι απλό.
Δες τα πράγματα ως λογιστής και μάνατζερ και θα ανακαλύψεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν είναι εξ απροσεξίας.
Πες πως είσαι ο οικονομικός διευθυντής μιας «επιχείρησης» και θέλεις να βελτιώσεις τα οικονομικά της, τι πρέπει να κάνεις;
Πρέπει να αυξήσεις τα έσοδα και να μειώσεις τα έξοδα.
Αυτό το ξέρει και ο περιπτεράς, δεν είναι ζήτημα.
Τι συμβαίνει όμως όταν η «επιχείρηση» δεν είναι ακριβώς επιχείρηση αλλά κάτι που δεν θα έπρεπε να λειτουργεί σαν επιχείρηση αν και πολλοί θα το ήθελαν, όπως παραδείγματος χάρη ένα «κράτος»;
Προσέξτε!
Αν το δημόσιο σχολείο χρηματοδοτηθεί ώστε να λειτουργήσει ικανοποιητικά, όλο και περισσότεροι θα το εμπιστευτούν και θα στείλουν εκεί τα παιδιά τους. Έτσι πέρα από την απαραίτητη χρηματοδότηση για την ικανοποιητική λειτουργία είναι φανερό ότι θα απαιτηθεί επιπλέον χρηματοδότηση για την κάλυψη των αναγκών που θα προκύψουν από την αύξηση των μαθητών.
Τι σημαίνει αυτό; Αύξηση εξόδων!
Τι άλλο σημαίνει;
Αν βελτιωθεί το δημόσιο σχολείο, τα ιδιωτικά σχολεία θα χάσουν μαθητές και συνεπώς θα μειωθούν τα κέρδη τους. Μείωση των κερδών σημαίνει μείωση των καταβαλλόμενων φόρων και συνεπώς μείωση εσόδων για το κράτος.
Πώς να γίνει, το κράτος είναι ο συνέταιρος στα κέρδη!
Είναι συνεπώς σαφές ότι η βελτίωση του δημόσιου σχολείου είναι μια άκρως μη συμφέρουσα οικονομικά επιλογή για το κράτος καθώς δημιουργεί επιπλέον έξοδα και ταυτόχρονα μειώνει τα προσδοκώμενα έσοδα και γι’ αυτό δεν προωθείται !
Για τους ίδιους ακριβώς λόγους η βελτίωση των παροχών της δημόσιας υγείας είναι άκρως μη συμφέρουσα και δεν προωθείται ! Τα κέρδη των ιδιωτικών φορέων υγείας φέρνουν έσοδα από φόρους ενώ η στήριξη του δημόσιου συστήματος δημιουργεί μόνο έξοδα.
Αλλά μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με τις συντάξεις;
Ισχυρό ασφαλιστικό σύστημα σημαίνει περισσότερα έξοδα και από την άλλη μείωση κερδών για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.
Με άλλα λόγια, όποτε το κράτος βελτιώνει οποιοδήποτε δημόσια ή κοινωνική παροχή αυξάνει τις δαπάνες του και ταυτόχρονα μειώνει τα έσοδά του από φόρους. Με επιχειρηματικούς όρους δηλαδή ..κόβει τις φλέβες του.
Είναι λάθος να υποθέτουμε ότι δεν ξέρουν πώς να λύσουν το πρόβλημα. Ξέρουν αλλά δεν το επιθυμούν! Δεν είναι στα σχέδιά τους.
Και αν νομίζετε ότι όλο το παιχνίδι έχει να κάνει με τις κοινωνικές παροχές πλανάστε πλάνη οικτρά, έχει πολύ πράμα που παίζεται ακόμη πιο χοντρά.
Δεν μπορεί κάτι θα έχετε ακούσει για τα καρτέλ, ακούσατε ποτέ να επιβληθεί κάποια σοβαρή ποινή; Ακούσατε να έγινε κάποια ουσιαστική παρέμβαση για την προστασία του πολίτη από την αισχροκέρδεια;
Δεν το ακούσατε και ούτε πρόκειται να το ακούσετε στο μέλλον!
Γιατί;
Μα επειδή είναι και αυτοί «συνέταιροι» και χρηματοδότες του κρατικού ταμείου.
Όταν η Τράπεζα σου «αρπάζει» αδικαιολόγητα ένα ευρουλάκι, εκείνη κράτά το μισό και το άλλο μισό καταλήγει στο κρατικό ταμείο. Βλέπετε η Τράπεζα πληρώνει φόρους στην υψηλότερη κλίμακα. Αν το κράτος απαγορεύσει στις Τράπεζες να αισχροκερδούν θα χάσει αυτό το μισό ευρουλάκι καθώς οι φόροι που καταβάλουν οι περισσότεροι συναλλασσόμενοι είναι χαμηλότεροι ή και μηδενικοί καθώς το εισόδημά των περισσότέρων είναι πολύ χαμηλό. Έτσι το κράτος στηρίζει το «συνέταιρό» του εις βάρος των υπολοίπων που θα πλήρωναν λιγότερα.
Το ίδιο συμβαίνει όταν ανεβαίνει η τιμή των καυσίμων. Τα μισά «αρπαγμένα» στις εταιρείες, τα άλλα μισά στο κρατικό ταμείο.
Το ίδιο και με τα γαλακτοκομικά, με τα είδη διατροφής με όλα!
Τα καρτέλ διαμορφώνουν ελεύθερα τις τιμές και αισχροκερδούν με την ανοχή και την υποστήριξη του κράτους.
Έτσι εξηγούνται τα ασύλληπτα κέρδη που παρουσιάζουν από χρόνο σε χρόνο με αυξήσεις από 60 μέχρι και 700 τοις εκατό.
Δεν είναι πως δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. Δεν θέλουν, δεν τους συμφέρει!
Επιχειρηματικά σκεπτόμενοι οφείλουν να διευκολύνουν όποιον πληρώνει υψηλούς φόρους εις βάρος των υπολοίπων. Αυτό είναι το μυστικό και γι αυτό το κράτος δεν είναι κράτος δικαίου.
Θα αναρωτηθεί κανείς, μα καλά, κανείς δεν το βλέπει, κανείς δεν αντιδρά;
Και πώς να το δει; Και πώς να αντιδράσει;
Τα ΜΜΕ είναι από εκείνους που πληρώνουν υψηλούς φόρους, δηλαδή είναι «συνέταιροι», κορόιδα είναι τα λένε και να ξεσηκώσουν τον κόσμο;
Κάνουν ακριβώς το αντίθετο, προβάλουν κάθε τι που θα μπορούσε να διατηρήσει την άγνοια και τα ίδια να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους και το ρόλο τους.
Γιατί τα ΜΜΕ έχουν ρόλο. Είναι μέρος της εξουσίας και μάλιστα χωρίς αυτά το ξετίναγμα των πολλών από τους «μεγάλους» δεν είναι καθόλου εύκολο.
Και μια και φτάσαμε ως εδώ, αν υποθέσουμε ότι αυτές οι διαπιστώσεις ακουστούν ποιος θα είναι ο αντίλογος;
Ναι αλλά υπάρχουν δαπάνες για εξοπλισμούς που τρώνε το ταμείο!